تبلیغات
قانون - بررسی و تبیین جزایر سه گانه ی ایرانی و مالکیت آنها

بررسی و تبیین جزایر سه گانه ی ایرانی و مالکیت آنها

نویسنده :mohammad baghaei
تاریخ:یکشنبه 10 خرداد 1394-05:58 ب.ظ

نوشته شده توسط مجتبی و مرتضی اشرافی

در خلیج فارس نزدیك به 130 جزیره ­ی كوچك و بزرگ وجود دارد كه درباره­ی حاكمیت بر بعضی از آنها بین كشورهای كرانه ­اش اتفاق نظر وجود ندارد­. یكی از پرهیاهوترین مسائل مربوط به ادعاهای امارات عربی متحده نسبت به جزایر ایرانی تنب كوچك و بزرگ و ابوموسی می­ باشد­. بدیهی است كه ماهیت چنین ادعایی نمی­تواند غیرسیاسی باشد­. هر چند كه ادله­ ی سست و بی­بنیان هم بر آن اظافه می ­شود، برای روشن­ نمودن حق ایران در ادعاهای یاد شده، بررسی جوانب تاریخی و حقوقی مسأله در چهارچوب قواعد و اصول حقوق بین­ الملل می­تواند ابزاری برای دفاع از امنیت­، حاكمیت و منافع ملی ایران باشد­.­[1]

موقعیت جغرافیایی و استراتژیک جزایر سه­ گانه
اهمیت خلیج فارس از نقطه نظر جغرافیایی به علت ارتباط آن با اقیانوس هند از طریق تنگه­ ی هرمز است که این جزائر در آن قرار گرفته‏ اند. این جزائر در جنوبی ‏ترین نقطه­ ی خلیج فارس در تنگه­­ی هرمز واقع شده ‏اند. تنب بزرگ با نزدیک ­ترین ساحل ایران (جزیره­ ی قشم) در حدود 25 کیلومتر فاصله دارد، در حالی­که فاصله­ ی راس‏ الخیمه تا این جزیره حدود 70 کیلومتر است. تنب کوچک در 13 کیلومتری غرب جزیره­ی تنب بزرگ قرار داشته و فاصله­ی آن با نزدیک­ترین ساحل ایران (بندر لنگه) 37 کیلومتر است. تنب کوچک تقریبا فاقد سکنه است. اما سکنه ­ی تنب بزرگ در زمان بازپس‏گیری حدود 300 نفر بوده و جمعیت ابوموسی نیز به 700 نفر نمی‏ رسید. ابوموسی در 96 کیلومتری ایران قرار دارد و علاوه­بر داشتن ذخائر نفتی، دارای خاکی سرخ رنگ می­باشد. امروزه که دو سوم نفت مورد نیاز صنایع اروپای غربی باید از تنگه هرمز بگذرد اهمیت این جزایر بیش از پیش روشن می‏ شود و کافی است که یک دولت بر این جزائر دست یابد و راه صدور نفت را از خلیج فارس ببندد. بنابراین این سه جزیره بیش از هر چیز دارای اهمیت استراتژیک و نظامی هستند[2].
جغرافیای تاریخی جزایر ایرانی
قبل از وارد شدن به بحث تاریخی باید گفت که واژه­ی تمب یا تنب، پارسی دری یا تنگستانی (پارسی جنوبی) است که معانی تپه، پشته و تل بر آن متصور است و این واژه در لغات عرب وجود نداشته و صددرصد فارسی دری و ایرانی است و از پیش از دوران هخامنشی تاکنون موجودیت داشته و دارد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که از حدود 2 هزار سال قبل از میلاد مسیح(ع) این 3 جزیره همانند سایر جزایر خلیج‌فارس توسط ایرانیان اداره می­شده و در قلمرو ایران بوده است. در 1602­م صفویان توانستند پرتغالی­ها را شکست داده و حاکمیت ایران را بر خلیج فارس و جزایرش برقرار سازند و این حاکمیت تا 1720­م ادامه داشت­. پس از صفویان در مرزهای ایران به­ویژه در خلیج فارس تا ظهور کریم­ خان­ زند (1757­م) آشفتگی به ­وجود آمد و پس از آن تثبیت شد­. ظهور دو ابرقدرت روسیه و انگلیس و بعضا فرانسه در قرون 18 و 19­م همراه با ضعف و ناتوانی حکومت ایران باعث شد که ایران نتواند از نظر حقوقی حق خود را بر مرزهایش ثابت کند­. در 1934م با قرار و مدارهای محرمانه­­­، شیخ راس­الخیمه پرچم خود را در حضور ایرانیان پایین می­کشد و در 1935­م جزایر قشم و هنگام از انگلستان پس گرفته شد­.[3]
جزایر قشم و هرمز در 1811م توسط فرمانی از فتحعلیشاه قاجار به سیدسلطان ابن احمد واگذار شده بود. در 1820م کاپیتان "بروکس" انگلیسی جزایر سه­گانه­ی ایرانی را در نقشه­ ی خود متعلق به ایران دانسته است. در 1861م براساس معاهده­ای بین انگلستان و شیخ­نشین بحرین­، این جزیره از ایران مستقل شد و ایران نتوانست مداخله کند­. در 1887­م برای اولین ­بار انگلستان بر این جزایر ادعای حاکمیت کرد­. در 1902­م میان ایران و روسیه قراردادی سیاسی به امضاء رسید و بریتانیا نسبت به نفوذ روسیه در خلیج فارس نگران شد­. در 1903­م در پی نگرانی­، بریتانیا این سه جزیره را بدون آگاهی دولت ایران به شیوخ قاسمی شارجه بخشید و در ژوئن همین سال فرماندار انگلیسی هند، به شیوخ قاسمی دستور داد که پرچم خود را در این سه جزیره بر پا کنند­. در 1904م پس از اشغال انگلیسی – شارجه­ای  این جزایر، مالکیت و حاکمیت انگلیس بر این جزایر مجددا مطرح شد و این ادعا در 1923 و 1926و 1927م تکرار شد. در 1927م نیروهای ایرانی از این سه جزیره ­دیدن نموده و یک قایق عربی را در آب­های ابو­موسی توقیف کردند، در 1928م آشکار شد که تا آنجا به ایران مربوط می­شود از اعتراض 1904م به­بعد هیچ پرچمی که معرف هویت باشد در این سه جزیره برافراشته نبوده. و در همین سال (1928م)دولت ایران به جامعه­ ی ملل شکایت می­برد و خواستار باز­گرداندن این سه جزیره می‌شود و در پایان همین سال، ایران سه جزیره را اشغال نمود­، که با اعتراض بریتانیا روبرو می­شود، مجددا ایران در 1929م تهدید می­نماید که موضوع مالکیت این جزایر را به جامعه ­ی ملل می­برد ولی بریتانیا این موضوع را نپذیرفت­. در 1930م وزارت جنگ ایران اطلاع می­دهد که پرچم بریتانیا در سه جزیره برافراشته شده است­. در 1949م شایع شد که ایران موضوع را به ملل متحد خواهد گفت­.­[4] در 19 مه 1949م دولت ایران حقوق خود را در بخش فلات قاره اعلام کرد، در 1953م در دوره نخست ­وزیری دکتر محمد مصدق یک رزم ناو ایرانی گروهی را در ابوموسی پیاده نمود و گزارش رسید که ایران سرگرم تدارک نیرو جهت اشغال کامل سه جزیره است و نیروی هوایی بریتانیا تا چند هفته پرواز شناسایی انجام داد. در 1961م در دوره نخست ­وزیری دکتر علی امینی یک فروند هلی­کوپتر در تنب بزرگ فرود آمد که دو نفر آمریکایی جزء مسافرینش بودند. در 1962م دولت علم موفق شد جزیره سیری را پس بگیرد­. در همین سال (4 ماه بعد) سفارت انگلستان از سوی شیخ راس­الخیمه اعتراض نمود. در 5 سپتامبر 1962­م ایران به این اعتراض به­شدت پاسخ داد و حاکمیت خود را مجددا یادآور شد. ایران تا 1971م سیاست دوستانه­ی خود را با امیرنشین­ها ادامه داد. سرانجام در 9/9/1350 (1971­م) پس از هشتاد سال جدایی، جزایر تنب بزرگ، کوچک و ابوموسی مجددا تحت سلطه­ی ایران قرار گرفتند و پرچم ایران برفراز بلندترین قله ابوموسی به اهتزاز در آمد.­[5]
خروج بریتانیا
حکومت بریتانیا در سال 1968م اعلام کرد که نیروهای خود را از شرق سوئز خارج خواهد ساخت. و پس از این امنیت خلیج فارس به عهده دولت­ های منطقه قرار گرفت. در هشتم ماه مه 1981م یک سخنگوی دولت ایران گفت­: به کشتی‌های جنگی دستور داده شده که هر هواپیمای خارجی را برفراز جزایر بزنند. بریتانیا اعتراض کرد که هیچ پرواز تهدیدآمیزی نشده است. در همین سال اشغال این سه جزیره نظر جهانیان و اعتراض اعراب را به­ خود جلب کرد و حاکم شارجه به اشغال مشترک ابوموسی رضایت داد. در نوامبر 1971­م (هفت­ماه بعد) یک روز قبل از این­که قرار بود ­بریتانیا این جزایر را به راس­الخیمه بدهد، ایرانی­ها جزایر را تصرف کردند. [6]
در 29 نوامبر 1971­م تفاهم میان انگلیس – شارجه از یک­ سو و ایران از سویی دیگر بدین­گونه بود که نه ایران و نه شارجه از ادعای خود بر ابوموسی صرف­نظر نخواهند کرد و هیچ ­یک ادعای دیگری را نمی­پذیرد، بدین­صورت تفاهم به ­صورت زیر صورت می­گیرد:
1.      ­نیروهای ایرانی وارد ابوموسی خواهند شد و نواحی مورد توافق بر روی نقشه را اشغال خواهند کرد.
2.      ­ایران بر نواحی تحت کنترل خود پرچمش را خواهد برافراشت .
3.      ­شارجه بر باقی جزیره صلاحیت کامل خواهد داشت و پرچمش را خواهد افراشت.
4.      ابران و شارجه حدود آب­های سرزمینی جزیره را در 12 مایلی، مطابق قانون آب­های سرزمینی ایران می­پذیرند.
5.      موافقت­نامه­ای در مورد کمک مالی ایران به شارجه به امضاء خواهد رسید و بدین­گونه در 30 نوامبر 1971م نیروهای ایرانی در سه جزیره پیاده شده و مورد استقبال نماینده­ی شیخ شارجه قرار گرفتند و در حقیقت این بیانیه تفاهمی بود میان ایران و انگلیس ولی تعیین حاکمیت نشد. به ­طور کلی سرفصل تحولات در خصوص جزایر سه ­گانه را می­توان در موارد زیر خلاصه نمود: عقد موافقت ­نامه میان ایران و شارجه در تاریخ 29/11/1971 (1350 هجری شمسی)، بازپس‌گیری جزایر توسط ایران در تاریخ 30/11/1971، شکایت و اقامه­ ی دعوی علیه ایران توسط کشورهای عربی در 3/12/1971 و پذیرش امارات متحده عربی به عنوان عضو سازمان ملل متحد در 8/12/1971.[7]
ادعای امارات
عملكرد شیخ‌نشین كوچك امارات در عمر كوتاه چند دهه ­ای خود، در برابر ایران، همواره نشان‌دهنده­ ی اولویت سیاست پان‌عربیسم در تهدید میهن‌دوستی ایرانی و پان­ایرانیسم بوده است. این امیرنشین که در جنگ عراق علیه ایران با پشتیبانی مالی عراق به­ طور غیرمستقیم در به شهادت رساندن صد­ها هزارتن از عزیز­ترین جوانان این مرزو بوم و جانباز و شیمیایی کردن ده­ ها هزار ایرانی ایثار­گر دیگر عزادار کردن مادران و خواهران ما نقش داشته است در دوم دسامبر 1971م با اتحاد امارت‌های "شارجه"، "ام‌القوین" ،"ابوظبی" ،"دوبی" ،"فجیره" و "عجمان" شكل گرفت و پس از مدتی، امارت "رأس‌الخیمه" نیز به این اتحاد پیوست، ولی تلاش‌های حكام امارات برای پیوستن امیرنشین بحرین ـ كه به تازگی با دسیسه­ های انگلیس و به طور غیر قانونی از ایران جدا شده بود ـ به این اتحاد، پس از مخالفت و تهدید شدید دولت وقت ایران، به نتیجه نرسید. [8]
دولت امارات از آغاز پیدایش نسبت به جزایر سه‌گانه ایرانی كه در 68 سال اشغالگری انگلیس مورد ادعای شیخ شارجه و شیخ رأ‌س‌الخیمه بود، مدعی مالكیت است، اما آنچه توجه بیش از پیش كارشناسان،‌ دست‌اندركاران و مسوولان میهن‌دوست ایرانی را می‌طلبد، تأكید بر پیشینه حاكمیت ملی ایران بر خلیج فارس، جزایر و سواحل آن است كه می‌تواند به ­عنوان دست مایه‌ای مهم برای اثبات حقانیت حاكمیت ایران بر این جزایری ‌باشد كه متاسفانه همه­ ی دولت‌های دوست و دشمن عربی آن­را بر­پایه ­ی ادعاهای بی­اساس "جزایر اماراتی" می­نامند.
در مساله ادعاهای امارات نسبت به تمامیت ارضی ایران در خلیج فارس، چند نكته قابل تأمل است:
1.      در زمان انعقاد تفاهم‌نامه میان ایران و شیخ شارجه و بازگشت جزایر به ایران، هنوز دولتی با نام امارات متحده عربی، وجود خارجی نداشت تا بتواند ادعایی نسبت به جزایر تاریخی ایران داشته باشد. در واقع امارات متحده­ ی عربی پس از بازگشت جزایر به ایران به­ عنوان یك كشور موجودیت یافت.
2.      شورای همكاری خلیج فارس نیز در زمان انعقاد این تفاهم‌نامه، هنوز تشكیل نشده بود؛ بنابراین، از لحاظ حقوق بین‌الملل نمی‌تواند نسبت به تمامیت ارضی ایران، ادعایی مطرح كند.
3.      بنا­بر یك اصل حقوقی در روابط بین‌الملل، وجود قرارداد دوجانبه، حق و مسئولیتی برای كشور سوم ایجاد نمی‌كند، بنابراین دخالت هر كشور و نهاد و سازمان ثالث در مساله­ی جزیره ابوموسی، غیرقانونی است.
4.      پس­ از جدایی بحرین از ایران و اعمال حاكمیت دوباره ایران بر جزایر سه‌گانه، چند كشور عربی از جمله لیبی، عراق و یمن، در دسامبر 1971م از ایران به شورای امنیت سازمان ملل شكایت كردند كه شورای امنیت با بررسی پرونده، به نفع ایران آن را برای همیشه مختومه اعلام كرد. این‌گونه بود كه چون در قوانین بین­ الملل یک موضوع دو بار در شورای امنیت سازمان ملل قابل بررسی نیست اعراب به ­دنبال راه ­كاری برای حل مشکل خود بر آمدند تا این‌كه بهترین حربه را توسل به دادگاه لاهه یافتند. کشورهای عربی مترصد کوچک ­ترین سستی از سوی ایرانیان هستند تا نیت شوم خود یعنی بین­ المللی کردن مساله­ ی جزایر را که امری داخلی و مربوط به ایران است را به ­عمل برسانند تا این جزایر را نیز مانند بحرین با حربه­ی بین ­المللی کردن تمامیت سرزمینی ایران به ­نفع خود، به انجام برسانند.
اثبات مالکیت ایران بر اساس حق تاریخی و بین­المللی
الف – حق تاریخی :
جزایر ابوموسی و تنب از زمان­های بسیار قدیم جزء قلمرو ایران بوده­اند و در قرن 18 و 19م به­ طور مستقیم تحت صلاحیت و اداره ­ی ولایت لنگه بوده­اند که خود یک بخش اداری از استان فارس بوده است. شواهد حاکمیت ایران بر این جزایر در اسناد رسمی، اسناد تاریخی، کتابچه­ های راهنمای دریانوردان­، سالنامه­ها­، شرح وقایع روزانه (گازیته­ها) نقشه­های سیاسی و کارتوگرافیک­، گزارش­های اداری و یادداشت­های رسمی وزارت خارجه ­ی انگلیس و ادره­ی امور هندوستان در بریتانیا در خلال قرون 17 و 18م و قسمت اعظم قرن 19 بارها مشاهده می ­شود. به­ خصوص جالب توجه است که در نقشه­ ی تهیه­ شده توسط دفتر امور جنگ در سال 1887، این جزایر به رنگ قلمرو اصلی ایران مشخص گردیده و نیز در نقشه­ی لرد کروزن از ایران مورخ 1892 و نقشه­ی اداره­ی مساحی هندوستان مورخ 1897 و کتابچه­ های راهنمای دریانوردی در خلیج فارس چاپ 1864 و گزارش­های اداری دولت انگلستان در سال­های 76-1875 به­ عنوان قلمرو ایران درج شده­اند. بنابراین جزایر تنب و ابوموسی در حاکمیت ایران می­ باشد.[9]
ب) حق بین المللی :
دریای سرزمینی، مطابق ماده سوم کنوانسیون حقوق دریاها در 1982، حداکثر عرض دریای سرزمینی را 12 مایل دریایی (5/22 کیلومتر ) حساب کرده و سه کنوانسیون توسط سازمان ملل در 1958 و 1960 در ژنو و 1982 در جامائیکا منعقد شدند که عرض دریای سرزمینی را حداقل 3 و حداکثر 12 مایل دریایی حساب کرده­اند. برای اندازه ­گیری این فاصله از پایین­ترین حد جزر به نام خط مبدا شروع کرده و در طول ساحل 12 مایل به طرف دریا پیش می­ روند، البته در فرورفتگی­ ها مقداری متفاوت عمل می­ شود. با توجه به این قانون، تمامی آب‌های بین جزایر قشم، لارک، هرمز، هنگام و لاوان با بدنه کشور یکی شده و جزو آب­های داخلی محسوب می­شوند و این موضوع در اسناد سازمان ملل ضبط گردیده است. بنابراین اگر از آخرین حد جزر از جزیره قشم عرض دریای سرزمینی را تا 12 مایل (5/22 کیلومتر) ادامه دهیم و از طرف تنب بزرگ هم به طرف قشم 12 مایل ادامه دهیم متوجه خواهیم شد که در واقع فاصله این دو جزیره کمتر از 24 مایل (یعنی 12×2 مایل) است، همین امر هم در مورد تنب کوچک و ابوموسی صادق است.[10] با توجه به این موضوع دریای سرزمینی ایران بصورت یک پارچه تا 12 مایلی جنوب جزیره ابوموسی ادامه دارد. از سویی دیگر فاصله شارجه تا ابوموسی 64 کیلومتر یعنی بیش از دو برابر عرض دریای سرزمینی بوده که بیش از 24 مایل است در صورتی که در کنوانسیون حقوق دریاها، منطقه دریای سرزمینی و منطقه نظارت روی هم رفته می­توانند 24 مایل دریایی (5/44 کیلومتر) باشد. بنابراین اگر از ابوموسی 12 مایل به طرف شارجه ادامه دهیم و همچنین از طرف شارجه بطرف ابوموسی هم 12 مایل ادامه دهیم این دو خط بر هم منطبق نمی­ شوند و قانون حاکم است. بنابراین بین این دو جزیره آب آزاد وجود دارد و کشتی­ها حق عبور بی­ضرر دارند. در صورتی که اگر فاصله میان جزیره ساحلی و خط مبدا دو برابر عرض دریای سرزمینی ادعایی و یا کمتر از آن باشد آب آزاد وجود نخواهد داشت. پس بین جزیره ابوموسی و شارجه چون بیش از 24 مایل است آب آزاد وجود ندارد چون کمتر از 12×2 مایل است.[11] بنابراین ادعای امارات از نظر حقوقی و تاریخی بی­ مورد است.
تاثیر و تاثر مالکیت ایران بر این جزایر
عوامل مکملی که مالکیت بر این جزایر قدرت ملی ایران را افزایش داده و یا بر عکس در صورت عدم مالکیت ایران نقش پر اهمیت این جزایر از دست می ­رود بدین قرارند:
1.      وسعت و جمعیت زیاد در منطقه؛
2.      طول سواحل بیشتر در بخش شمالی خلیج فارس؛
3.      نیروی نظامی و قدرت اقتصادی بیشتر، هم از نظر کمی و هم از نظر کیفی؛
4.      توپوگرافی مناسب در سواحل شمالی خلیج فارس و تنگه برای گسترش و آرایش نظامی مدافع تنگه؛
5.      داشتن نیروی دریایی پیوسته و منظم؛
6.      داشتن جزایر قوسی منظم – پیوسته و استراتژیک؛
7.      مالکیت 50 درصدی تنگه هرمز؛
8.      برخورداری از عوامل و عناصر کافی برای حفظ و امنیت تنگه و خلیج فارس؛
اهمیت 3 جزیره در سیستم دفاعی ایران
سه جزیره­ ی مورد بحث برای دفاع از امنیت ملی ایران و حفاظت از تنگه­ ی هرمز اهمیت غیرقابل انكاری دارند. اشراف این 3 جزیره به منطقه ­ی خلیج‌فارس از دیگر دلایل اهمیت آنها است و ایران كه به لحاظ تاریخی همواره بر این جزایر حاكمیت داشته و دارد، از این منظر به جزیره‌های سه‌گانه نگاه می‌كند.[12]
بی‌تردید ایران در طول تاریخ از لحاظ نظامی قویترین كشور منطقه بوده است. همچنین ایران با داشتن 1375 كیلومتر خط ساحلی از بندرعباس تا شبه جزیره فاو، به‌تنهایی 5/56 درصد كل سواحل خلیج‌فارس را در اختیار دارد. علاوه بر موارد فوق بزرگترین حوزه‌های نفت و گاز منطقه، یعنی حدود 5/16 درصد ذخایر نفت و 5/45 درصد ذخایر گاز طبیعی منطقه متعلق به ایران است.[13]
جالب ‌آن‌كه قسمت اعظم ذخایر نفتی و گازی ایران در خلیج‌فارس واقع‌ شده و از آن‌ مهم‌تر ‌این­كه تقریبا تمام نفت ایران از طریق خلیج‌فارس و تنگه هرمز به خارج صادر می‌شود. ایران برخلاف بسیاری از كشورهای منطقه از خط لوله انتقال نفت به خارج برخوردار نیست و از این لحاظ شدیدا به تنگه هرمز وابستگی دارد، همچنین حدود هشتاد درصد تجارت خارجی ایران از طریق خلیج‌فارس انجام می‌پذیرد كه شامل هر دو بخش واردات و صادرات می‌شود. با این توضیحات در خصوص جایگاه و اهمیت خلیج‌فارس، به‌راحتی می‌توان وارد بحث اهمیت جزایر سه‌گانه ابوموسی، تنب بزرگ و كوچك برای كشورمان شد.
جمع­بندی
در ساحل شمالی خلیج فارس، ایران مالک بیشترین و طولانی­ترین مرز است. مالکیت سه جزیره تنب بزرگ، کوچک و ابوموسی در سالیان اخیر مورد تشکیک قرار گرفته است. امارات متحده عربی ادعای مالکیت صد در صدی بر این جزایر را بارها اعلام کرده و اعراب هم از این ادعا حمایت کرده ­اند. همزمان با خروج بریتانیا در قرن نوزدهم از خلیج فارس، امنیت آن به دست کشورهای منطقه افتاد. با دست کشیدن ایران از بحرین، مالکیت جزایر سه­ گانه به ایران داده شد ولی امارات توافق 1971م را نپذیرفته و ادعای خود را تکرار می­کند، و با توجه به بازی‌های سیاسی موجود در منطقه مالکیت این جزایر بارها و بارها مورد تشکیک و دست اویز قرار گرفته است. ولی این جزایر از دو نظر متعلق به ایران هستند: از نظر مالکیت تاریخی، همچنین از نظر حقوق دریاها که آب‌های سرزمینی یک کشور را 5/22 کیلومتر قرارداده­اند. بین هیچکدام از جزایر جنوبی ایران دو برابر عرض دریای سرزمینی فاصله وجود ندارد که آب­های آزاد وجود داشته باشد. در صورتی که نزدیک­ترین فاصله جزیره ابوموسی تا شارجه 60 کیلومتر و حداقل فاصله راس­الخیمه تا تنب بزرگ 70 کیلومتر است، در مقابل، فاصله بدنه اصلی ایران تا قشم، قشم تا تنب، تنب تا ابوموسی بیش از 31 کیلومتر نیست.
پس ایران ناگزیر است جهت اعمال دقیق حاكمیت و كنترل خود بر تنگه فوق‌العاده استراتژیك هرمز، جزایر اطراف آن، از جمله جزایر سه‌گانه را تحت كنترل و حاكمیت خود داشته باشد؛ هرچند این ادعا هیچ منافاتی با حقوق تاریخی ایران بر این جزایر نداشته و حتی موید آن نیز می‌باشد. دلایل دولت ایران برای اعاده حاكمیت خود در جزایر، هم سیاسی ــ استراتژیك است و هم‌ ارضی ــ تاریخی. ایران همواره نسبت به اشغال این جزایر از طریق مجاری دیپلماتیك اعتراض كرده است، مهم‌ترین دلیل ایران، موقعیت استراتژیك این جزایر بوده است. ایران بر جزایر تنگه هرمز مانند لارك، هرمز، قشم و هنگام حاكمیت داشته است. جمهوری اسلامی ایران معتقد است كه كنترل جزایر سه‌گانه توسط ایران برای امنیت ایران، كشورهای عربی خلیج‌فارس و همه جهان ضروری است.


[1]. افشار، ایرج؛ جزیره ایرانی خلیج فارس، انتشارات وزارت امورخارجه، تهران، 1374، صص 45 الی 51
[2]. ر.ك: جعفری ولدانی، اصغر؛ «نگاهی تاریخی به جزایر ایرانی تنب و ابوموسی»، تهران، 1376
[3]. ر.ك: طبرسا، نقی؛ حاکمیت بر جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک در روند سیاست خارجی ایران، تهران، مرکز اسناد و تاریخ دیپلماسی وزارت امورخارجه، 1387،
[4]. جعفری ولدانی، اصغر؛ مبانی حقوق حاکمیت ایران بر جزایر تنب و ابوموسی، تهران، انتشارات نیایش، 1380، ص 145
[5]. طبرسا، نقی؛ پیشین، ص 67
[6]. مجتهدزاده، پیروز؛ تاریخ و جغرافیای سیاسی جزایر تنب و ابوموسی، تهران، وزارت امورخارجه، 1376، ص 211
[7]. مجتهدزاده، پیروز ؛ کشورها و مرزها در منطقه­ی ژئوپلیتیک خلیج فارس، تهران، وزارت امورخارجه ، 1373، صص 81 الی 95
[8]. مجتهدزاده، پیروز؛ نگاهی به ادعای امارات و... اطلاعات سیاسی اقتصادی – شماره­ی 9 و 10، تهران، 1373، صص 49 الی 73
[9]. افشار، ایرج؛ پیشین، ص 46
[10]. ممتاز، جمشید؛ وضعیت حقوقی جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و کوچک، تهران، نشر میراث ماندگار، 1376، ص 154
[11]. درایس، وبلی؛ جغرافیای سیاسی خلیج فارس، ترجمه­ی دره میر حیدر، تهران، انتشارات وزارت امورخارجه، 1373، ص 70
[12]. هرمیداس باوند، داود؛ مبانی تاریخی، سیاسی و حقوقی حاکمیت ایران بر جزایر تنب و ابو موسی، تهران، انتشارات وزارت امورخارجه، 1377، ص 231
[13]. احمدی، حمید؛ سیاست خارجی آمریکا در خلیج فارس، تهران، مجله اطلاعات سیاسی اقتصادی – شماره 131-132، 1377، صص 51 الی 76


نوع مطلب : دکتر مرتضی اشرافی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
how many grams of viagra should i take
چهارشنبه 22 خرداد 1398 03:57 ق.ظ

Hi colleagues, how is the whole thing, and what you would like to say regarding this post, in my view its truly awesome for me.
http://tinhuybacgiang.org.vn/node/61/487
چهارشنبه 28 فروردین 1398 08:42 ق.ظ
即日配達OKのアイテムもあります 品揃え9,000を誇るブランドスーパーコピー
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




Admin Logo
themebox Logo
















دریافت کد
 لوگوی سایت مراجع معظم تقلید